บล๊อค เหงาๆของลูกหมาสีดำ

 

สวัสดีค่ะทุกคน...

ทามะ...เป็นชื่อในดลกอินเทอร์เน็ตและเป็นชื่อที่ หนุใช้บอกกับเพื่อนๆชาวคอส(ที่แม้บางครั้งจะบอกชื่อจริงไปก็ไม่ใคร่ที่จเรียกกันสะเท่าไหร่)

 

ชื่อจริงของทามะคือ มายด์

อายุตั้งแต่ลืมตาดุโลกก็ร้อมจะ 16 ปีแล้ว

ปัจจุบันเรียนอยู่ที่โรงเรียน สตรีวัดมหาพฤฒาราม

อยู่ ม.4

เป้นคนที่ไม่น่าคบสะเท่าไหร่ เพราะทามะเป็นคนที่ไม่ค่อยจะยิ้มท่าไม่ได้อยู่กับเพื่อนหรือทำอะไรที่ชอบอยู่

เป็นเด็กนิสัยเสีย ดื้อเงียบ เวลาโมหาแล้วชอบพาล โมโหง้าย ชอบทำตัวประชดประชัน เก็บกด ตาหาเรื่อง ซึมกระทื่อ สโตรก โรคจิตรน้อยๆ ฯลฯ... โดยรวมๆเอาเป็นว่าเป้นคนไม่น่าคบและเป้นคนบ้าคนหนึ่ง

แต่ท่าคบดูก้แค่คนไม่มีความแน่นอนในชีวิตคนหนึ่ง ทำได้แทบทุกอย่างตราบเท่าที่ไม่ใช้เรื่องวิชาการ ยอมคนตราบเท่าที่ไม่เห้นว่าเป้นเรื่องที่หนักหนาเกินไป เป้นคนที่มีนิสัยเหมาะแก่การเป็นเบ๊....

แต่เป้นคนห่วงของๆตนเอง ห่วงมาก ใครทำเสียหายจะตั้งตนเป็นศัตรูในวินาทีที่รู้ตัวคนร้าย แต่ท่าเป้นเพื่อนกัน...บอกแค่ว่าไม่เป้นไรๆแล้วอาการดื้อเงียบก็จะกำเริบ...

ท่าตั้งใจจะทำอะไรก้จะทำได้ดี

เป็นคนเอื่อยเชื่อยแต่ที่สำคัญคือ....

 

 

 

 

 

 

 

ที่พิมพ์มาทั้งหมดไม่เกี่ยวกับเรี่องที่ทามะจะพูดสักเท่าไหร่ เพราะงั้นก้ลืมไปสะนะค่ะ

ทามะเรียนที่ดรงเรียนวาสุได้  7 ปี อนุบาล1-3 ประถม1-2 แล้วเข้าเรียนใหม่ตอนประถม 5-6แล้วก็ออกไปเรียนที่ มหาพฤ

มีอาจารย์สอนตอนชั้นอนุบาลคนหนึ่งที่ทามะรักมาก 

ท่านเป็นคนใจดี

ดุบ้างบางครั้ง

ดูแลทามะมาตลอด

ท่านรักทามะมาก

ท่านมีลูกอยู่คนหนึ่งชื่อว่า หนึ่ง

ท่านเคยบอกทามะว่าท่านมีลูก 2 คนอีกคนชื่อน้องสอง

ทามะถามว่าใครค่ะ?

อาจารย์ก้บอกว่า หนูไงหนูเป็นลูกคนที่ 2 ของครู

.

.

.

.

ทามะไม่ได้เจอท่านมาประมาน 2 ปีกว่าได้

คิดถึงท่านมาก

เมื่อวานนี้เป็นวันครู ทามะก็คิดถึงท่าน

วันนี้เลยดทรไปหาตังใจว่าจะเอาพวงมาลัยไปว่ายท่าน อยากกอดท่าน อยากบอก่ารักท่านอีกสักครั้ง

อยากกราปท่าน อยากทำตัวเป็นเด็กน้อยของท่านอีกสักครั้งแต่วันนี้ที่ดทรไปกลับไม้ได้ยินแม้แต่เสียงของ อาจารย์เนขน้อย หรือแม่เยขน้อยของทามะ น้องสาวของท่านเป้นคนรับสาย บอกว่า

ท่านอยู่ที่วัด นอนมาได้ร่วม 4 คืนแล้ว ท่านเสียเมื่อวันที่ 10 ตอนกลางคืนท่านหลบแล้วท่านก้จากไป...

ทามะตกใจมากช๊อกมากๆ ถึงขั้นพูดไม่เป้นภาษา ถามอะไรน้องสาวท่านพูดอะไรทามะก็ฟังไม่รู้เรื่องจนพ่อต้องรับโทรศัพไปคุยเอง

จนตอนนี้ทามะก้ยงเสียใจอยู่ ไม่เคยคิกว่าจะต้อง

อัพบลอกในเรื่องแบบนี้

ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาศไหว้ท่านอีกครั้งในวันที่ท่านหลับสนิทอยู่ในโรงแล้ว

อยากจะบอกว่ารักท่านอีกสักครั้ง

อยากสวมกอดท่าน

อยากพาท่านไปทานข้าวด้วยกัน

อยากให้ท่านเห้นทามะในชุดม.ปลาย

อยากเรียกท่านว่า แม่ อีกสักครั้ง

แต่ทามะก็ไม่มีโอกาศนั้นอีกแล้ว

ที่อยากบอกทุกคนคือ หากรกมครสักคนอยู่ อยากรีบทำอะไรให้เขาก็รีบทำ อย่ามัวแต่รีรอเลย อย่าทำให้มันสายเกินไป... ความเจ็บปวดในการเสียใจภายหลังนั้นมันไม่คุ้มเลย น่าเสียดายที่ทามะไม่มีรูปท่านเลยสักใบ

น่าเสียดายที่แม้แต่รูปท่ายตอนไปทัศนศึกษากับอาจารย์ตอนอนุบาล 3 ก้ยังเป้นรูปตอนที่ทามะลงไปเล่นกิจกรรมจนไม่ได้เป็นเด็กที่นั้งอยู่ค่างๆท่าน

น่าเสียดายจริงๆนะค่ะ

.

.

.

.

.

คุณเชื่อมั้ย? ว่าวันศุกร์วันหนึ่ง กับเลข 13 จะต้องทำให้เสียน้ำตามากขณาดนี้

.

.

.

คุณเชื่อในวันนี้ย?

 

 

edit @ 13 Jun 2008 21:35:55 by สมาชิค จืดจางแห่งชมรมเชีย

edit @ 13 Jun 2008 21:42:36 by สมาชิค จืดจางแห่งชมรมเชีย