นาค ครุฑ [1]

posted on 04 Aug 2012 15:58 by tamamaa directory Fiction
 
สวัสดี้ สวัสดี ทุกท่าน
 
ช่วงนี้อากาศหนาวๆร้อนๆ จขบ. เป็นไข้ไป 1 รอบ
 
ช่วงนี้ก็ต้องดูแลสุขภาพกันให้ดีๆเนอะ
 
ครุฑนาค...เขียนเพลินมัก =v=   แถมคุยปรึกษาเรื่องนี้กับที่รักไปๆมาๆ ก็ได้คู่รองเพิ่มมาอีก 1 ด้วย แถมเรื่องจบเร็วกว่าคู่หลักอีก!!! เป็น ครุฑ นาค อีกด้วย!! (ที่รักบังคับ + ไซโคเบาๆ) ก็สนุกสนาน รั่วบ้าง หื่นบ้าง ดราม่า บ้างตามประสา =v= อุฮริ~
 
ก็ มีเขียนผิดบ้าง (แต่พยายามให้น้อยสุดๆแล้ว) ก็ต้องขออภัย ชอบไม่ชอบอย่างไรแจ่งได้
 
เราอยากได้คอมเม้นของทุกท่านเพื่อพัฒนานิยายของเราให้ดีขึ้นเพื่อที่จะเป็นที่พอใจของทุกท่าน อย่างไรก็ต้องรบก้วนและฝากหนู มาลา ไว้ในอ้อมใจด้วย ขอบคุณค่ะ =,,v,,=
 
ปะ ไปอ่านกันดีกว่า~
 
-----------------------------------------------------------------
 

        "อึก....ฮึก....." เสียงสอืนไฮ้ ดังเป็นละลอกจากร่างแน่งน้อยที่นอนห่อร่างอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ที่ปิดบังร่างกายที่บอบช้ำ คราปเลือดและสิ่งโสมมเลอะเปรอะเปื้อนทั่วร่างกายและผืนผ้าเนื้อดีย้ำเตื่อนถึงเหตุการณ์ที่พ้นผ่าน

        " ยังเจ็ปอยู่หรืออย่างไร? " เสียงทุ้มนุ้มจากร่างสูงใหญ่ค่างกายทำให้ร่างน้อยสดุ้งเสียงสอื่นหักเงียบลง แต่ไหล่บางกลับสั่นไหวอย่างคนอัดอั้นสองแขนเล็กโอปกอดร่างกายตนเอาไว้ แต่การกระทำนั้นกลับไม่ได้สร้างความพอใจให้แก่ผู้ถาม

        "ข้า ถามทำมัยเจ้าไม่ตอบ?!" มือหนาจับไหล่บางให้หันมาทางตน จ้องมองดวงตาสีนิลกลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยหยดน้ำตาริมฝีปากเล็กเจ่อแดงหลังจากโดนตนบดจูปหลายตาหลายครั้งพาลนึกถึงเสียงกรีดร้องครวญครางจากร่างเล็กไปด้วย ก็พาลให้อารมณ์โทสะทีครุกรุ่นขึ้นมาอ่อนลง

        "หากเจ้าเจ็บนัก ข้าจะให้บริวาณมาทายาทำแผลให้" เสียงทุ่มนุ้มว่าพลางลูปมือไปตามเส้นผมนุ่มราวกับจะปลอบประโลม 

        " ฮึก...ท่าน...ท่านคิดจะทำให้ข้าอัปอายเท่าใดจึงจะสาแก่ใจ!!" ร่างบางหันกลับมารวดเร็วสายตาเกรี่ยวกราดมือเล็กกระหน่ำทุบและพลักใสชายตรงหน้าอย่างหนักแม้มันจะไม่ได้ทำร้ายอะไรพยานาคราชตรงหน้าเลยก็ตาม แต่เพียงไม่นานข้อมือทั้งสองกลับถูกมือหนาบีบแน่นดั่งคีมเหล็กร่างที่ฝืนลุกขึ้นมาถูกจับกดลงกับฝูกเตียงอีกครั้งด้วยแรงโกรธ คมเคี่ยวที่เก็บซ่อนด้วยอิธิฤทเผยออกให้เห็นอย่างน่ากลัว 

        "บังอาจนักมากล่าวหาข้า! ข้ารึอุตส่าหวังดีเห็นแก่เจ้าที่เจ็บกาย!! ยังบังอาจมาทุปตีต่อว่าต่อขานเราเยี่ยงนี้รึ! เจ้าคงลืมแล้วกระมั่งว่าตัวเจ้านั้นตกอยู่ในฐานะใด?! จำไว้เจ้าไม่ต่างอะไรจากข้าทาสหรือนางบำเรอ!! เราคิดจะทิ้งขว้างเมือใดย่อมได้!" เสียงดังกึกก้องกัมปนาสสิ้นสุดพร้อมร่างบางที่ถูกกดกระแทกลงบนฝูก ร่างสูงใหญ่ก้าวปึงปังลงจากเตียงด้วยไฟโทสะที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกอก
 
        ดวงตาสีนิลเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอัปยศ เหตุใดเป็นถึงครุฑผู้ทรงเดชจำต้องมาทนถูกนาคราชย่ำยีเช่นนี้ ทั้งที่ไม่เคยแม่แต่กัดกินหรือเข่นฆ่าผู้ใด...ยุติธรรมแล้วหรือไร!! คิดเพียงเท่านั้นไฟโทสะก่อตัวขึ้นอย่างไม่เคยผ่านพบ ก่อนลุกขึ้นหมายสำแดงเดชต่อสู้กับพยานาคราชผู้สร้างความอัปอายให้กับตนให้ถึงกับตายตกตามกันไปดีเสียกว่าที่จะถูกย่ำยีเยี่ยงข้าทาศไร้ค้า!

        นาคราชหนุ่มก้าวพ้นห้องบรรทมของตนออกมาไกลเพียงคืบกลับต้องชงักกายเมื่อเสียงกรีดร้องดังลั่นออกมาจากห้องที่ตนพึ่งจากมา ยามเร่งรีบกลับเข้าไปก็พบกับร่างแน่งน้อยนอนทรุดกายอยู่ที่พื้นขนนกสีแดงสดกระจายรอบร่างบอกถึงสิ่งที่นักโทษคิดจะทำ เสียงหัวเราะคบขันดังเรียกให้ร่างเล็กที่บอบช้ำเงยมองด้วยความสงสัยปนเจ็บแค้น

        "เจ้าคิดหรือว่า ข้าจับพยาครุฑเช่นเจ้ามา แล้วจะะปล่อยให้เจ้าแปลงกายมาต่อกรกับเราได้โดยง่าย? เราหลงคิดว่าเจ้าจะฉลาดกว่านี้" คำพูดเย้ยหยั่นเรียกอารมณ์โทสะของร่างบางให้พุ่งสูง "ท่าน...ทำสิ่งใด...กับเรา!" เสียงเค้นถามอย่างโกรธเคืองดังแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวด 

        "ข้าเพียงมอบ เครื่องประดับ เพิ่มให้กับเจ้า" ว่าพลางดึงข้อมือเล็กทั้งสองค่างที่มีกำไลคู่เล็กสวยงามตัวกำไลทำจากแก้วใสเห็นถึงสายน้ำฟ้าสว่างแปลกตาไหลเวียนอยู่ภายใน "ยามใดที่เจ้าคิดจะกลายร่างเป็นครุฑ มันจะทำให้เจ้าเจ็บปวดแสนสาหัส...อ้า...เจ้าได้ลองมันแล้วนี้ เพราะฉะนั้น...อย่าได้คิดที่จะหนีไปเลย เมียรัก" นาคราชหนุ่มเชยคางมลมองจับจ้องเข้าไปในดวงตาสีนิลที่จับจ้องมาที่ตนอย่างเคืองแค้น

        "จำใส่กระโหลกของเจ้าเสีย ว่าผัวเจ้านาม สาคเรศ!!" เสียงกึกก้องกัมปนาสดึงขึ้น สร้างความท้อแท้สิ้นหวังให้ครุฑน้อยอย่างหนักหนา ก่อนดวงตาจะค่อยๆหลีลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยและเจ็ปปวดทั้งกายและใจ 

        "ข้า...เกลียด...ท่าน...." เสียงแว่วแผ่วเบาจากร่างเล็กที่สติจวนเจียนขาด กลับสร้างรอยเหยีดยิ้มบนใบหน้าของ สาคเรศ ผู้เป็นกิ่งก้านสาขาแห่งชนเชื้อเนื้อกระษัติอย่างต้องใจ...........
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
       แสงอรุณเชิดฉายแตะขอบฟ้า บอกถึงเวลานกกาสัตว์ป่าน้อยใหญ่ออกหากินอีกครั้ง แต่กระนั้นป่าเขาที่เคยดังระงมไปด้วยเสียงสัตว์น้อยใหญ่ กลับเงียบงันลงแม้แต่เสียงสกุณาน้อยยังเงียบหาย ด้วยร่างทมึนใหญ่มากมายที่บินโฉบเฉี่ยวไปมาทั้งใต้ร่มไม้ใหญ่และบนฟ้ากว้างราวกับกำลังหาบางสิ่ง สร้างความหวาดกลัวให้กับชีวิตน้อยใหญ่จนไม่กล้าแม้จะออกมาหากิน

        "เตโช! " เสียงเรียกจากด้านหลัง เรียกให้พญาครุฑร่างยักษ์ที่กำลังอยู่ในอารมณ์ชุนเชียวหันมามองผู้สนทนา
       "ว่าอย่างไร?! พบน้องข้าบ้างมั้ย?!"
       "มีข่าวแจ้งจากทางตีนเขาว่าพบเสื้อผ้า และเครื่องประดับของน้องเจ้าอยู่ริมสระบัวเจ้าเร่งไปดูเทิด!" พญาครุฑนามเตโชเพียงพยักหน้าก่อนมุ่งหน้าสู่สระบัวที่ตีนเขาอย่างรวดเร็ว 

        "ท่านเตโชทางนี้ขอรับ! " เสียงเรียกจากพุ่มไม้ริมสระบัวเรียกให้พญาครุฑเข้าไปหา จึงได้พบผ้าเนื้อดีผืนใหญ่ สร้อยสังวาลและกำไลวิจิตรงดงามของน้องชายตน เหตุที่รู้นะหรือเพราะทั้งสิ้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่เขามอบให้กับน้องเองทั้งนั้น
       "ข้าวของอยู่นี้แล้ว มาลา น้องข้าอยูไหนกัน!!" เสียงตะโกนกึกก้องด้วยไฟโทสะทำเอาเหล่าครุฑผู้น้อยที่ออกช่วยกันตามหาพากันสั่นกลัวด้วยไม่สามารถหาคำตอบที่น่าพอใจให้กับผู้เป็นนายได้

 
 
 
 
 
 

        ผาหินสูงตระหง่านอันเป็นที่พำนักแห่งพญาครุฑผู้ทรงฤทธานุภาพ โดยปรกติแล้วมักจะมีครุฑชั้นผู้น้อยแวะเวียนเข้าออกอยู่เป็นนิจด้วยกิจธุระแตกต่างกันไป แต่เวลานี้หากไม่ใช่เหตุด่วนเหตุร้ายถึงกับคอขาดบาดตาย ล้วนไม่มีผู้ใดอยากที่จะย่างกรายเข้าไกล้ด้วยต่างรู้ถึงไฟโทสะที่พร้อมปทุของผู้เป็นใหญ่

        ผ้าผ่อนแลเครื่องประดับที่พบถูกนำกลับมา พญาครุฑเฟ้ามองผ้าแพร่เนื้อดีแลสร้อยสังวาลย์อย่างขุ่นเคืองหมองใจ จนปัญญาที่จะรู้ได้ว่าน้องของตนหายไปในที่แห่งใดหรือโดนผู้ใดจับไป หากโดนจับ...ผู้ที่ทำคงเป็นผู้มีฤธแกล่งกล้าเป็นแน่ถึงไม่ทิ้งไว้ซึ่งกลิ่นอายใดๆแม้แต่น้อย พญาครุฑผู้ทรงเดชทิ้งตัวลงบนแท่นบรรทมอย่างอ่อนแรง
       เป็นเวลาถึง 3 วันที่เขานำข้าทาสที่มีออกติดตามหาน้องชายแต่กลับไม่พบอะไรเลย จนเมื่อเย็นจึงได้พบเพียงเสื้อผ้าเครื่องประดับ ไม่อยากจะคิดว่าน้องชายอาจจากเขาไปแล้ว.... ท่อนแขนถูกยกขึ้นก่ายหน้าพากอย่างหนักใจยามเอนหลังลงกับฝูกนอน มนตร์ขลังแห่งยามนิทราเข้าเกาะกุมเขาอย่างรวดเร็ว

        เขาอยู ณ ที่แห่งใดกัน? มันช่างวิจิตรงดงามตระการตายิ่งนักราวกับวิมาณชั้นฟ้าก็ไม่ปาน พนังหินอ่อนสลักลวดลายงดงามอ่อนช้อย อีกทั้งบรรยกาศยังเย็นสบายหาได้ร้อนอบอ้าวเช่นอากาศภายนอก หรือนี้จะเป็นสวรรข์ชั้นฟ้ากันหรืออย่างไร?
 

        'ท่านพี่....' เสียงแว่วแผ่วเบาที่กระทบโสตรเรียกให้พญาครุฑผู้กำลังตื่นตากับสิ่งรอบด้านชงักและหันมองรอบกายเพื่อหาที่มาแห่งเสียง
 
"มาลา ?!!............"
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------
 
จบแล้ววว ตอนที่ 1 //ตาย
 
เหมือยมากมาย แอ้...ถึงจะเขียนเพลินเขียนสนุกก็เทอด...
 
กลัวเอ็กทีนเน่านะเนี่ย Q Q อุตส่าจัดบรรทัด //กุซิกๆ
 
ก็ช่วงนี้หลายๆท่านคงสอบ ก็สู้ๆนะค้าบบ ทามะเองก็มีสอบเหมือนกัน ก็ต้องสู้กันต่อไป แอะ //ตาย
 
ลาละค้า \ o /
 

edit @ 4 Aug 2012 16:26:54 by ลูกหมาคลั่ง TF!!

edit @ 5 Aug 2012 12:43:00 by ลูกหมาคลั่ง TF!!

Comment

Comment:

Tweet

Categories